Toen ik het aanmeldformulier voor de jaarlijkse avondvierdaagse in Lily’s tas vond, overtuigde ik haar meteen om samen te gaan lopen. Zelf heb ik goede herinneringen aan het jaarlijkse wandelavontuur en hoewel onze kleine meid pas zes is, besloten we het te proberen.
Later bleek juist deze week best wel een organisatorische puzzel te zijn, maar goed. We hebben ons best gedaan. Lily heeft maar liefst drie van de vier avonden gelopen en het is puur dat wij vrijdag niet echt konden, want anders had ze de laatste dag ook meegelopen. Gelukkig heeft ze de intocht nog nooit meegemaakt, dus wat dat betreft waren we safe.
Twee dagen hebben we keiharde regen gehad, maar mevrouw had haar bestie om mee te lopen, dus de meiden hadden veel aan elkaar. Lekker snoepen, giechelen, ‘mama ik moet plassen’, steevast bij 3,5 km ‘mama ik ben een beetje moe’. Het was erg leuk. Vooral veel sjokken – ga ik slecht op – maar over het algemeen was het heel erg leuk.
Samen met andere ouders haalden we herinneringen op over onze eigen wandelvierdaagse toen we jong waren. In Rhenen hadden we altijd een zelfde startpunt en liepen we veel door het bos. We liepen van maandag tot en met donderdag en de woensdag was altijd lang. Hier in Den Bosch hadden we veel rondjes plassen, elke avond een ander startpunt, twee van de avonden die we liepen waren onder de vijf kilometer en het was van dinsdag tot en met vrijdag. Ook was het drukker en waren scholen niet altijd even makkelijk te vinden. Toch ben ik tevreden, vooral over hoe die kleine van ons heeft gelopen.
En die medaille kreeg ze de maandag erop alsnog. Mét oorkonde van deelname. Volgend jaar gaan we gewoon voor vier uit de vier dagen! Mét huldiging.
Geef een reactie