Een jaar geleden was ik onderweg naar het ziekenhuis. Een paar uur later werd ik suf wakker op de uitslaapkamer en was het allemaal gedaan: mijn maagverkleining, ook wel een gastric bypass.
Maanden leefde ik de naartoe. Mensen noemde me dapper dat ik de keuze maakte, maar eigenlijk zag ik gewoon geen andere oplossing. Ik had meerdere redenen om actie te ondernemen, mensen die me kennen zullen wel weten wat precies.
En nu zijn we gewoon alweer een jaar verder… En holy moly wat is er veel veranderd, maar aan de andere kant is het ook heel snel gegaan.
Het grappige is dat de mensen om me heen, bijvoorbeeld op mijn werk, pas voorzichtig opmerkingen zijn gaan maken toen ik een paar maanden geleden naar de kapper was geweest en mijn haar los ben gaan dragen. Door de operatie viel er veel haar uit dus ik was echt toe aan een knipbeurt. Gelukkig heb ik nogal wat haar, dus het is niet alsof er maar een dun staartje is overgebleven. Het is nu ook gewoon niet meer te missen, dat ik zoveel gewicht ben verloren. Meer dan 55 kilo ondertussen. “Ik heb de helft thuisgelaten” grap ik weleens.
Ben ik nu slank? Nee. Heb ik het ideale gewicht? Nee. Maar is dit gezonder? Ja! Veel mensen geloven ook niet hoeveel ik nu weeg in vergelijking met hoe ik eruit zie. Dat komt natuurlijk omdat het gewicht op de weegschaal niet altijd wat zegt over je vorm! Ik ben vooral blij dat ik nu weer in normale winkels kan winkelen, al is dit ook een mentale struggle geweest.
Zeker aan het begin loopt je zelfbeeld namelijk weken achter. Je valt zo snel af, maar in je hoofd klopt het niet. Dan zie je jezelf vluchtig in een ruit en denk je: huh, wie is dit? Nou, ik dus. Zo gek. Langzaam begint dat wel te settelen, maar ik heb nog steeds de neiging te grote kleding te kopen. Waarom? Omdat ik het niet zie.
Ik heb overigens ook alles behalve mijn sokken moeten vernieuwen. Klinkt leuk, is het niet. Elke keer weer zoeken wat nu past. Wat je leuk vindt. Eén dikke grote error. Onlangs nog jammerde ik tegen Rob dat ik niet meer weet wat ik leuk vindt, nadat ik met niets was thuisgekomen. Overigens heb ik wel weer broeken. Wow. (Ik kocht eerst een paar te grote paren, uiteraard).
Het is een mentale worsteling. Het is niet makkelijk, echt niet. Zeker aan het begin was het heel lastig om maar weinig te kunnen eten. Veel sociale dingen zijn immers rondom eten. En hoewel dat best makkelijk ging, was het soms ook pittig. Ik moest extra opletten op eiwitten en dat ik op tijd at. Maar veel dingen lukte ook opeens niet meer. Zo stond ik geregeld boven de pot en moest ik daarna soms een beetje huilen. Een uur staan koken en na 2 happen kotsen, wat een ellende. Maar het was het waard. Nu gaat het zo veel beter! Sommige dingen lukken weer en andere dingen niet en dat is helemaal oke.
Ik moet dus 6 keer per dag eten. Aan het begin had ik geen hongergevoel dus moest ik mezelf echt dwingen. Dat ritme was wennen, maar nu weet ik eigenlijk niet meer beter. Na een jaar went het wel.
Wat soms niet went zijn de complimenten. Ik heb meteen de neiging om te zeggen dat ik hulp heb gehad door middel van een operatie. Alsof ik mezelf wil verdedigen, alsof ik daarmee wil zeggen dat het minder hard werken was en het allemaal vanzelf is gegaan. Dat is het dus niet. Gelukkig zeggen veel mensen dit tegen me. Ik heb sowieso veel aan anderen gehad voor dat zelfbeeld. Als mensen zeiden dat ik er goed uitzag (terwijl ik mezelf uitgeput voelde) of dat ze echt resultaat zagen. Dat hielp mij om het te relativeren. Want zelf zag ik het dus niet zo goed.
Veel mensen vragen ook naar hangend vel: ja, is er. Heb ik er last van: fysiek niet echt, op sommige plekken ben ik er mentaal niet helemaal blij mee, maar in het grote plaatje klaag ik niet.
Ondanks alle pieken en dalen heb ik geen seconde spijt gehad. Tuurlijk, toen ik op de dag van de operatie een slok water nam en het gewoon voelde landen in mijn buik dacht ik wel: oh hemel, wat is dit? Maar dat ging snel beter. En nu gaat het eigenlijk heel erg goed. Ik ben af en toe heel moe, maar op een andere manier heb ik veel energie. Die vermoeidheid komt ook van andere dingen.
Het jaar is voorbij gevlogen en ik kan eigenlijk gewoon niet bevatten dat het een jaar terug was. Ik heb zo ontzettend veel steun gehad van mensen om me heen. Echt, dankjewel.
Heb je nog een vraag? Laat het me vooral weten!
Geef een reactie