BAK – Win Wonderland

Geplaatst op 1 december 2017 door Emmy in Boeken Adventskalender 2017, Winactie / 16 Comments

Vanmorgen hebben jullie gezien welke uitgeverijen en (web)shops er een bijdrage leveren aan de Boeken Adventskalender van dit jaar. Ik ben zo dankbaar voor ieders enthousiasme, hierdoor is het elk jaar weer een feestje om te organiseren! De allereerste actie van dit jaar is in samenwerking van Dutch Venture Publishing. Ik mag namelijk het boek weggeven waar ik zelf aan heb meegewerkt; Wonderland!

Wonderland – door tien Young Adult auteursDikke sneeuwvlokken, cadeautjes onder de boom, overal lichtjes en knusse kerststalletjes: het is weer tijd voor de gezelligste maand van het jaar. In navolging van internationale bestsellers ‘Let it snow’ en ‘My True Love Gave To Me’ hebben tien young adultauteurs uit Nederland en België een bundel vol romantische kerstverhalen geschreven die je hart sneller zullen doen kloppen. Van fantasy tot contemporary en van thriller tot paranormal: ‘Wonderland’ bevat voor ieder wat wils met verhalen waarin ware liefde en de kerstgedachte centraal staan.

Met deze collectie heb je tien goede redenen in handen om lekker bij de open haard te kruipen en weg te dromen tijdens de decembermaand!

 

 

 

Wonderland is een perfect boek voor deze feestmaand omdat het allemaal kerstverhalen zijn. En daarom leek het me ideaal om met dit boek te starten.

Dit jaar zal de BAK veel van jullie creativiteit vragen. En als je nu denkt: ja, kak.. Ik ben helemaal niet creatief! Laat me je dan gerust stellen; creativiteit uit zich in verschillende vormen en ik zie liever dat je je best doet en er plezier in hebt dan al het andere.

De opdracht om kans te maken op een exemplaar van Wonderland is: Schrijf een kerst fanfictie van maximaal 500 woorden en plaats deze hieronder als reactie. Laat je niet afschrikken door andere deelnames, maar doe gewoon lekker je ding. Pak je favoriete personages en laat ze kerst beleven.

Op 10 december reageer ik op de winnaar, dus kom dan vooral weer terug om te kijken of jouw verhaal gewonnen heeft. SUCCES!

Divider

Liefs, Emmy

Volg Zon en Maan: Bloglovin' / Facebook / Goodreads / Instagram / Twitter

Tags: ,

Divider

16 responses to “BAK – Win Wonderland

  1. Martina

    Ik wens iedereen die aan deze actie mee gaat doen heel veel plezier en succes. Dit prachtige boek staat al in mijn kast, dus deze sla ik even over. 😋

  2. Mandy Goede

    Het is koud, hebben je hier terecht gekomen?
    Mijn All Stars zijn duidelijk niet gemaakt voor de dikke laag sneeuw waar ik nu doorheen ploeg. In eerste instantie waren mijn gympen doorweekt. Nu ben ik bang dat mijn poezelige teentjes de allereerste vorm van bevriezing ondervinden. Ook mijn gedachten zijn niet meer ordelijk. Wat kwam ik hier ook alweer doen… Winter… Kerst… Maar ik zie het verband niet meer. Het vervaagt… Vervaag ik ook? Of zijn het slecht mijn ledematen door bevriezen? Ach, een teen mee of minder, als ik mijn missie maar volbreng… Maar wat was het? Ik moet zitten, heel even maar. O, voel de zachte sneeuw, als een deken
    Ik denk mezelf toe, en een merkwaardige warmte verspreid zich door mijn lichaam. Even slapen, even maar…

  3. A.

    Winter en sneeuw ik geef een gil want dat is lang geleden dat we door de sneeuw hebben gegleden…..we nemen een stap in de kraakverse sneeuw ….. een wonderland is wat ik wil…lekker lezen met een boek ….warm thuis met de kachel aan…. maar nu moet ik verder gaan……tijd om af te haken en mee te dingen dus doe ik mee met dit leuke idee 👍🏻❄️❄️❄️🎁👍🏻😉

  4. Elke

    Beetje anders, maar… moest toch wel een fanfictie schrijven over een van mijn droomacteurs LOL. Dus hier is mijn fanfictie over Tom Hiddleston + kerst. Beter kan toch niet?

    Met mijn handen diep in de zakken, beschermd tegen de sneeuw en de ijzige kou om me heen, staar ik naar de grote kerstboom die midden op het plein staat. Het is 25 december en de kerstsfeer is levendig om me heen. Iedereen is vrolijk, en dat kan ik me ook wel voorstellen: het is nou eenmaal leuk om met je geliefden te zijn tijdens kerst.
    Helaas sta ik hier, moederziel alleen. Mijn kerst is compleet in de soep gelopen… Mijn familie zit vast op het vliegveld in Oostenrijk, omdat ze nét op vakantie waren gegaan voor kerst. Toch zouden we het samen vieren… maar nu zouden ze er niet bij zijn.
    “Hé, wat sta je hier alleen?”
    Ik kijk op en staar in de ogen van misschien wel de knapste man die ik ooit heb gezien. Hij heeft lichtbruin haar dat verstopt zit onder een wollen muts, stormige blauwe ogen en de liefste glimlach; eentje die de hele ruimte zou kunnen oplichten. Hij komt me bekend voor, maar hij is helemaal ingepakt in winterkleding: misschien herken ik hem daarom niet.
    Met een smal glimlachje kijk ik hem aan. “Misschien stond ik wel op jou te wachten,” grap ik.
    De man lacht en steekt zijn handen in zijn zakken. “Smooth, hoor.”
    “Ik weet het,” ik lach, maar dan zucht ik, terugdenkend aan mijn familie. “Ik sta hier alleen, puur omdat ik alleen ben. Mijn familie zit vast op het vliegveld. Vertraging door de sneeuw.”
    De man schuifelt zijn schoenen, waardoor hij zijn nette schoenen bijna nóg dieper in de sneeuw begraaft. Ik grinnik en schud een beetje met mijn vuurrode haar, waardoor er sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen.
    “Dat is balen. Niemand zou met kerst alleen moeten zijn,” beaamd hij, terwijl hij zijn ogen eventjes richt op de wonderschone, enorme kerstboom, die gevuld is met kleurrijke kerstballen en prachtige, fonkelende lichtjes.
    “Klopt,” mompel ik, waarna ik verlekkerd kijk naar het chocolademelk kraampje. Damn, ik had contant geld moeten meenemen.
    “Ik ben Tom,” hij steekt zijn hand naar me uit, een glimlach op zijn gezicht. Hij beneemt me bijna de adem. De man, Tom, is een en al charme.
    “Ik ben Jenna.” Ik pak zijn hand in de mijne en schud hem. Ik heb bijna niet door dat we elkaars handen iets té lang vasthouden.
    “Jenna,” glimlacht hij. “Heb je zin om wat lekkere chocolademelk te gaan drinken?”
    “Dat hoef je geen twee keer te vragen,” zeg ik, waardoor hij moet lachen. Hij biedt zijn arm aan, die ik graag, misschien iets te gretig, aanpak, en samen lopen we naar het schattige blokhut-kraampje, die chocolademelk verkoopt.
    Terwijl we daar heen lopen, pratend over onze levens, bedenk ik me: misschien ben ik deze kerst toch niet alleen.

  5. Kim

    Toen mijn ogen open gingen was ik verbaasd. Mijn kamer was normaal niet zo wit, niet zo koud? Terwijl ik mijn bed uitstapte voelde ik de koude sneeuw tussen mijn tenen. Toch voelde het niet vervelend.
    Terwijl ik naar de kast schoof vlogen er oppeens twee elfjes langs me en vormde zij een prachtige warme sneeuwitte jurk om mijn lichaam.
    Sneeuw, sneeuw overal.
    Oppeens schiet het mij tebinnen. Mijn wens, mijn wens dat het elke dag kerst bij mij kon zijn. De kerst die ik in mij voelde, of deze overal om mij heen kon zijn.
    Ik ren naar buiten en zie allemaal lachende mensen en rennende kinderen in de sneeuw.
    Elke dag weer en elke dag meer. Overal liefde en overal gezelligheid.
    Wie had ooit gedacht dat wit mijn favoriete kleur kon worden. De kleur van samen en de kleur van gezelligheid.
    De kleur van de kerst in mij ♡

  6. Marjolijn

    Komt ie! =)

    And so this is Christmas…

    Hermelien slaakte een zucht. ‘Daar is hij. Harry, Ginny, hij is gekomen!’
    ‘Gelukkig’, antwoordde Ginny. ‘Nu maar hopen dat hij zich gedraagt.’
    ‘Het is al een jaar geleden’, knikte Harry instemmend.
    Er viel een stilte terwijl ze alle vier terugdachten aan het verpletterende nieuws. Sindsdien hoorden ze soms weken niets van Ted. En ze konden het Bill en Fleur daarom niet kwalijk nemen dat die met Dominique en Louis bij Fleurs ouders aten.
    Roos viel de keuken binnen. ‘Mam, Hugo’s glas is kapotgevallen!’
    Hermelien schrok op. ‘O nee! Zorg dat niemand erin gaat staan tot ik het gerepareerd heb!’ Met haar staf in de aanslag beende ze naar de eetkamer.
    Ted kwam de keuken binnen en zag zijn peetouders en Ron die stonden te doen alsof ze hem niet hadden zien aankomen. ‘Ah Ted, jongen, kom verder! Hoe gaat het?’
    ‘Houd maar op.’ Ted had nog altijd dof, bruin haar en een verbitterde trek om zijn mond. ‘Ik ben hier alleen maar omdat grootmoeder erop stond. Ik begrijp namelijk niet wat we in hemelsnaam zouden moeten vieren.’
    ‘We vieren dat ik je tanden nog niet uit je mond heb geslagen’, gromde Ron. ‘Wij zijn ook allemaal nog steeds van slag, maar we kunnen niet eeuwig blijven treuren. Hermelien heeft heerlijk gekookt, dus hup! Naar de eetkamer en doe gezellig.’
    Ginny leidde Ted verder het huis in. Ondertussen wisselde ze een blik met Harry en die knikte haar toe.
    Vervolgens keerde hij zich naar Ron. ‘Was dat nou nodig? Hij is míjn petekind!’
    ‘Sorry Harry, maar de feestdagen bevatten altijd al genoeg spanning zonder zijn nukken. Vanmorgen begon Hermelien te huilen toen er een besje van de pudding viel.’
    ‘Ik praat na het eten nog wel een keer met hem, oké?’ Ze gingen allebei aan tafel zitten en waren zich er zeer van bewust dat er eigenlijk niet zoveel te bepraten viel. Zolang Ted nog niet gestopt was met rouwen, waren alle ‘ga-nou-eens-verder-met-je-leven’- preken tegen dovemansoren gericht.
    Hermelien en Roos dienden soep op en voorzichtig kwamen de gesprekken op gang. Ginny had Ted tussen James en Lily gezet, waarschijnlijk in de hoop dat die hem met hun luchtige verhalen over school en leeftijdsgenoten zouden afleiden. Dat leek gedeeltelijk te lukken; James was er meer in geïnteresseerd om Hugo uit te leggen waarom de Cambridge Cannons toch écht met pensioen moesten gaan, maar Lily kwebbelde honderduit over de Knarl die ze twee dagen eerder had gezien. Tot Ginny’s grote genoegen zag ze een klein glimlachje om Teds mond verschijnen.
    Tegen de tijd dat het hoofdgerecht op tafel kwam, was James eindelijk uitgepraat over de Cambridge Cannons. Hij stak zijn vork in zijn mond en richtte zich tot Ted: ‘Dus, heb jij de laatste tijd nog meisjes gekust?’
    Ted stond met zo’n kracht op dat zijn stoel omviel. Zwijgend liep hij naar buiten en Verdwijnselde.
    Heel even was het oorverdovend stil. Toen zei Harry grimmig: ‘We hadden hem niet naast James moeten zetten.’

  7. ‘Een witte kerst’

    Mensen hebben het wel eens over dat aparte gevoel in je onderbuik als je met de auto ietwat te hard een heuvel afdaalt. Dit gevoel is een van de redenen dat sommige dames en heren niet achterin de rij voor die hoge, snelle achtbaan durven te staan. Laat staan dat ze voor hun plezier in de vrije val willen. Ha, echt niet!
    Hoe ik dit weet? Vanaf deze hoogte heb ik een magnifiek uitzicht over het hele pretpark. Ik zie bezoekers af en aan struinen met hun toegangskaartjes in de aanslag. Gretig laten ze hun bewijzen aan de kassa zien, om maar een dag in het park te spenderen.
    Echter heb ik niet iedere dag uitzicht op dit amusementspark. Vorige week was ik nog een vloeibare druppel in de zee. Dat was best grappig, want ik kwam daar een oude bekende tegen. Ik weet niet meer precies wanneer ik haar voor het laatst gezien heb, maar ik weet dat het ergens in de tijd en in de buurt van het Romeinse rijk was. Ik weet nog dat ze me aantikte toen we de ondergang van keizer Caesar voor onze ogen zagen gebeuren. “Ook gij, Brutus?” klonk Caesar, toen zijn vriend hem de laatste messteek gaf. Ik was niet de enige die het een tragisch schouwspel vond. Echter zag zij er de positieve kanten van, want toentertijd wist ze al wat de reden was waarom de keizer van de troon gestoten moest worden. Ze had haar oren open toen ze zich in het drinkglas van een van Brutus’ bondgenoten bevond.
    Vorige week was dus het weerzien. Het was maar van korte duur, want de regenbui zorgde ervoor dat ongeveer de helft van onze groep vertrok. Vandaar dat ik niet voldoende met haar bijgepraat heb, maar goed… Dagen verstreken en ik ben nog altijd op grote hoogte, met prachtig uitzicht over het pretpark. Het is nu 24 december en het is donker. De avond is gevallen en alle lichtjes in het park zijn aan. Het ziet er knus en gezellig uit.
    In eerste instantie was het niet mijn plan om me nu al te laten vallen, want ik ben na al die jaren nog altijd een beetje huiverig voor die lange afdaling. Maar ik weet wat voor weer het is en weet dat ik niet als een zware druppel hoef te gaan. Als dikke vlok zal de afdaling een stuk soepeler verlopen. Het zal minder snel gaan en waarschijnlijk zal ik meer controle hebben. Als ik het zo bekijk… Theoretisch klinkt het niet zo spannend. Eigenlijk is het gewoon een kwestie van alles loslaten en je intuïtie zijn werk laten doen. Toch?
    Weet je wat? Ik ga niet achterin die wachtrij aansluiten, maar ik word gewoon het eerste schaapje. Het eerste vlokje sneeuw van de winter. Het eerste beetje wit.
    Daar ga ik!

  8. Elien

    Kerstavond.

    *Pling* “Ik kan het helaas niet meer redden, sorry! tot snel! XO”
    Daar zit je dan in je mooiste jurkje wachtend op vriendinnen in een bar op een avond die de leukste van het jaar zou worden.. “Kom we gaan met kerstavond naar de nieuwe bar” was het idee. Tot de ene vriendin ziek thuis was en de ander naar oma in het ziekenhuis moest. Dat is fraai, heb ik net een nieuwe drankje besteld. Een beetje sip kijk ik door de bar naar alle mensen die het ontzettend gezellig hebben met elkaar. Ach wat, ik drink mijn drankje op en kruip lekker op de bank. Plots zie ik daar twee ogen naar mij kijken. Hoe mijn bui ook is, op het moment dat ik in die mooie ogen kijk verdrink ik erin en kan ik mijn blik niet los maken. Oh man wat ziet hij er goed uit. Atletisch gebouwd, zwart haar, echt een droom vent! Hij loopt met zijn vrienden voorbij en gaat richting de VIP ruimte. Kans gemist. Toch blijven er momenten voorbij komen waarop onze blikken kruisen. Hij heeft de meest heerlijke glimlach die ik ooit gezien heb en ik betrapte er af en toe op dat ik aan het staren ben. Ik had mezelf nog zo voorgenomen geen mannen meer maar hier kan niemand van winnen. Als ik mijn drankje half op heb schuift er spontaan iemand langs mij aan de bar. Heel even krijg ik een hoopvol gevoel dat hij het is. Maar helaas, het is mijn ex. Ik maak een hulpeloos gebaar en draai al met mijn ogen. Ik neem mezelf voor dat ik de laatste helft van mijn drankje maar snel op drink zodat ik hier weg kan. Mijn ex heeft natuurlijk alweer veel te veel gedronken en denkt dat hij mij terug kan krijgen. No way! Op het moment dat ik het helemaal gehad heb hoor ik een betoverende stem achter me: “Ben je klaar om te gaan?” Als ik me omdraai staat de wereld even stil. De mooiste ogen kijken diep in de mijne en van dichterbij is hij nog knapper. Gelukkig herpak ik me snel zeg volmondig: “Ja natuurlijk” en neem zijn arm aan. Met nog een laatste vuile blik op mijn ex lopen we samen naar zijn vrienden. Ik heb nog nooit zo’n gezellig leuke avond gehad. Mijn prins op het witte paard heeft me gered.

  9. Kim

    Oke, hieronder mijn eerste poging tot het schrijven van fanfictie dus SLIK ik hoop dat het niet al te slecht is haha . Ik heb een kort verhaaltje geschreven over de hoofdpersonages van de Edelsteentrilogie:

    Ach kom, zo erg is het toch niet, zei Gideon. Ondertussen moet je dit toch gewoon zijn. Gwendolyn pruilde haar lip: pfff maar dat betekent niet dat ik het altijd leuk moet vinden … Die outfits uit de Victoriaanse tijd zijn niet zo comfortabel hoor! Voor jou is het makkelijk, jij moet geen korset aandoen of van die brede hoepelrokken waar je je amper in kunt bewegen! Besef je trouwens wel dat het Kerstmis is?
    Doe het voor mij Gwendolyn, zei Gideon. Ik beloof je dat je kerstfeest niet in gedrang komt. Gwendolyn keek hem aan: Maar wat voor missie is het? Ik heb niet eens een briefing gekregen. Gideon zuchtte: Dat zal je straks wel zien. Zorg er gewoon voor dat je volledig klaar bent.
    Even later begeleidde Gideon Gwendolyn naar de chronograafkamer. Meneer George stond hen op te wachten. Ah, daar zijn jullie dan, zei hij met zijn warme glimlach. Ik had jullie eerder verwacht. Ik weet het, zei Gideon tegen meneer George, maar Gwendolyn is een beetje humeurig omdat ze niet weet wat haar te wachten staat. Gwendolyn keek van de één naar de ander en kneep haar ogen samen. Het is toch normaal dat ik wat moeilijk doe. Niemand zegt me ooit iets. Ik dacht dat dit ging veranderen nu we van de Graaf verlost zijn?
    Kom kom, er is al genoeg tijd verloren gegaan, zei meneer George. Je vragen zullen direct beantwoord worden. Ik heb de chronograaf al ingesteld dus kom maar snel hier jullie twee.
    Na de gebruikelijke rush belandden Gwendolyn en Gideon opnieuw in de kelderkamer. Al zag deze er nu natuurlijk heel anders uit. Het was duidelijk te merken dat ze niet meer in de 21ste eeuw waren. Kom, zei Gideon, dan gaan we aan onze tocht naar boven beginnen.
    Toen ze door de voordeur van de Loge naar buiten wandelden, zag Gwendolyn overal waar ze keek een wit tapijt. Wow zo mooi, zei ze vol bewondering! Gideon hield een koets aan die hun naar een park bracht. Bij het uitstappen weerklonk in de verte muziek. Gwendolyn keek op en zag verschillende mensen richting een verlichte plaats in het midden van het park wandelen. Waar zijn we, vroeg ze aan Gideon. Gideon glimlachte en nam haar hand.
    Hij leidde haar eveneens naar de verlichte plek. Er stond een grote kerstboom die volledig verlicht werd met kaarsen. Samen zochten ze een plekje in de buurt van de kerstboom en genoten met de andere aanwezigen van de muziek en kerstliederen die werden gespeeld door een aantal muzikanten. Gwendolyn keek vol bewondering naar het spektakel dat zich voor haar afspeelde.
    En, wat vind je van je verrassing, vroeg Gideon. Gwendolyn keek hem liefdevol aan. Dit had ik echt niet verwacht. Het is echt prachtig! Hij boog zich naar haar toe en kuste haar vol op de lippen. Op dat moment begon het terug te sneeuwen. Wat een magische kerst!

  10. chantal

    Hier is mijn fanfic van the lunar chronicles!
    25 december 130, T3
    Cinder zat in kleermakerszit in de woonkamer van Kai’s vleugel in het Keizerlijk Paleis in New Beijing. Ze keek om zich heen, bestudeerde de mensen die zich ook in de woonkamer hadden gepositioneerd. Keek naar de kerstboom in de hoek van de ruimte en de stapel cadeaus die eronder lag. Keek naar de ugly christmas pajamas die iedereen droeg. Cinder moest grinniken om het aanblik. Het was Cress’ idee geweest, van die pyjama’s. Dat deden ze in films ook altijd, was het argument geweest. Natuurlijk was Iko enthousiast en had ze een missie ingesteld om de allerleukste voor iedereen te vinden, nog voordat iedereen zijn mening had gegeven. Kai was de eerste die het leuk idee vond. Het herinnerde hem aan de kerstdagen van vroeger, zei hij, toen hij nog een heel klein prinsje was. Zijn vader zou ’s avonds zijn traditionele kerstspeech geven, maar Kerstochtend was family time. Kai wilde graag die traditie voortzetten.
    Iedereen was gekomen, allemaal wilden ze weer eens bij elkaar komen. Hun levens zijn zo veranderd en ze zien elkaar nooit allemaal tegelijk. Maar het was gelukt om iedereen nu hier in de woonkamer te krijgen. Winter en Jacin, Cress en Thorne, Scarlet en Wolf, allemaal zaten ze in Kai’s woonkamer. Cinder kon niets anders dan glimlachen. Kerstochtend is familytime, had Kai gezegd. En de mensen hier, zijn haar familie.

  11. Wel spannend dit. ‘Op 10 december reageer ik op de winnaar, dus kom dan vooral weer terug om te kijken of jouw verhaal gewonnen heeft.’ Ik heb vandaar al drie keer op zonenmaan.net gekeken :O

Geef een reactie